Op de verjaardag van Roman, medio 1959, voeren we uit met een vracht emigranten en enkele ogenschijnlijk permanente passagiers. Vanaf Stoomvaart Maatschappij Nederland aan de Javakade te Amsterdam door het Noordzeekanaal en de sluizen uit naar Southampton. Meteen bleek het voordeel van zo’n monsterboekje, want we konden zonder oponthoud over een aparte loopplank de wal op om een indruk van Engeland te krijgen. (In die tijden had je normaal gesproken nog niet veel buitenland gezien.) De fortuinlijke rode jassen waren vervangen door een uniforme set linnen tropenjasjes in lichtgrijs. Marijke borduurde later het Tzigane embleem erop.
Aldus gedost gaven we gevolg aan een uitnodiging van de kapitein tot een kennismakingsbijeenkomst ter wederzijdse verduidelijking van onze positie op het schip. Erg gezellig, maar voor ‘Pa Groote’ (gemeenzame aanduiding van de ouwe) werd niet echt helder wat voor vlees hij nu in zijn kuip had.

Nauwelijks bekomen van het glasheffen op Roman werd Herman 25 jaar. Hup, daar gingen we weer. Intussen voeren we met reeds prachtig weer naar Port Said, vlak onder de rotsige kusten van Portugal en Spanje en op steenworp van Gibraltar en Algiers. Aldaar leidden de muntjesduikers de attentie dermate af dat we bekant vergaten de patrijspoorten te sluiten - had een begrotelijke aangelegenheid kunnen worden, want jan en alleman liepen ongehinderd overal rond en daar zat heel wat dievenpak in witte soepjurken tussen.