Dan ging het richting Papeete op Tahiti. Hoogtepunt. In die tijd was het meren van zo’n groot passagiersschip reden voor inboorlingen van het hele eiland om naar de haven te komen en te feesten.

Een lange wandeling in het oerwoud met af en toe een banaan plukken, op bromfietsen scheuren langs de parelwitte stranden en daarna dus dansen met de aanvallige Polynesische schonen in de stampvolle tenten tot het vertrek de volgende morgen. Ietwat aan de late kant omdat het afscheid nemen op de kade veel tijd in beslag nam.

Maar eerder hadden we nog de datumgrens gepasseerd en wel op mijn verjaardag. Ik had me de avond tevoren uit vrees voor het blije dat me te wachten stond, met charmant gezelschap verschanst in een van de stillere lounges — even tussendoor: zij bleek later de helft van een tweeling hetgeen de komende achtenveertig uur nog voor allerlei verwarring en verwikkeling zou zorgen, tot uiteindelijk een van de twee me een slag in het aangelaat toediende; ‘n tikje lichtgeraakt, zeker — goed, de stille Palissander Lounge dus, maar leer mij de heren kennen. Om 00:00 uur zagen ze mij in de deur met volle bokalen.

Dat werd nog een zware eerste dag die tot ver in de tweede duurde. Deze laatste brachten we door met uitrusten op het achterdek bij de Soda Fountain, waar bartender Wimpie de feestvreugde er alom inhield door een fles blauwe curaçao in het schepijs te legen zodat alle kinderen met opmerkelijk getinte bolletjes en wafeltjes en in uitgelaten stemming rondhopsten.