Hierna een lange, lange haal over de Stille Zuidzee in drukkende hitte, waarin Herman en ik nog een concertje weggaven op twee piano’s. We begonnen naar huis en haard te verlangen en ons wat te vervelen.

Daarom nu even ter onderbreking een anecdote.
Er bevond zich een Poolse professor aan boord, een gemelijk oud baasje dat, steeds in zijn eentje, zeer slecht viool speelde. Toen ik op zijn verzoek z’n instrument zou proberen, bleken alle snaren ongeveer drie tonen te laag gestemd. Hij verleende me toestemming de spanning wat op te voeren, maar nog niet halverwege brak de hals af. Op mij was hij niet nijdig, maar wel op zijn eega die mompelde „Gott sei Dank”.

De stemming in Tzigane bleef onverminderd goed en van studeren kwam niet veel. Wel traden we op o.a. voor een bemanningsfeest (m/v) op het achterdek. Weliswaar mocht er geen piano getransporteerd worden, maar met een luidspreker en een microfoon beneden en eenzelfde duo bij Herman boven bleek samenspel toch heel wel mogelijk. Goeie show.