De reis leidde vervolgens naar de Fiji-eilanden, waar we in de haven van Suva met de bekende bloemslingers werden verwelkomd en onzerzijds vanaf de reling trachtten het hoempa-orkest beneden te overstemmen. Volgens purser Nubé die hierbij assisteerde met een tamboerijn, lukte dit wonderwel.

Een tweede balustradeconcert volgde bij aankomst in Nouméa (New Caledonia), waar het leidde tot een invitatie om diezelfde avond een feest in een of andere nachtclub te komen opluisteren. De eigenares bood ‘pagne aan. Uit het publiek kwam een vent naar voren die met de onmiskenbare tongval van het USC vroeg of wij soms Tzigane uit Utrecht, Utrecht waren, waarna de jolijt spontaan tot de bekende hospartij leidde. Dit had weer tot gevolg dat Pim door een buikdanseres op de vloer werd genood, een opgave waarvan hij zich niettegenstaande ons gegnuif op bewonderens-waardige wijze kweet. Voorts stonden er microfoons die bij navraag dienden om de hele zaak live op de radio uit te zenden. Nog voor we ons konden vergewissen van de ongetwijfeld enthousiaste commentaren waren we alweer scheepgegaan met opnieuw optreden aan portside (en mij voor het eerst op trombone), teneinde de cruise via Sydney in Auckland te voltooien.

Hierna zat ons dienstverband erop en werden we weer animerende passagiers die niettemin vrijwel iedere dag welhaast alle facetten van ons gemêleerde repertoire lieten horen.