Nog altijd niet in functie gingen we mee met een trip over land naar Caïro. Dit leek ons niet onverstandig gezien de tamelijk recente aanvaring tussen de Willem Ruys en de Oranje, de nog recentere crisis wegens de naasting door ene Nasser van het Suezkanaal, en de ook al niet vlekkeloze maiden voyage van de JvO reeds in het Noordzee-kanaal zij het dertig jaar eerder maar toch.

Zo kort na de krijgshandelingen ontmoetten we het ene roadblock na het andere. We dachten dat ‘Aventi’ in ons jargon zoiets betekende als ‘Hoeveel?’ en hoorden pas veel later dat het een vriendelijke groet is. Nu ja, we meenden ook in onze onnozelheid dat Koning Faroek in feite nog steeds de scepter zwaaide.

Tegen middernacht arriveerden we bij het hotel, waarna Roman en ik nog tot half vier door de stad zwierven. Ergens raakten we enigszins uit de koers door een duistere zijsteeg in te slaan, waar onduidelijke gedaanten zich van de muren leken los te maken om de doorgang te versperren, wat ons al na dertig meter een dermate unheimlich gevoel bezorgde dat we schielijk rechtsomkeert maakten.

‘s Anderendaags om zes uur op voor bliksembezoeken aan het Egyptisch Museum (drie kwartier) en aan de piramiden en Sfinx (twintig minuten), hetgeen per kameel geschiedde. Om een of andere reden droegen wij hierbij bolhoeden op het hoofd en onze gidsen paraplu’s in de hand, wat ons komisch voorkwam. (Eigenlijk vind ik de foto’s nog altijd wel amusant.) Hierna in jeeps en sneltreinvaart naar Suez waar de JvO al klaar lag om naar Port Aden door te stomen.