Aangekomen in Aden was er gelegenheid deel te nemen aan een uitstapje naar inheemse folklore, maar Dolf en ik gaven er de voorkeur aan een glas bier te nuttigen op een terras en de loslopende heilige geiten gade te slaan. De anderen aanschouwden wel wat oorlogsdansen en zo, maar geraakten aansluitend verzeild in een zandstorm waarmee ze veel tijd verdeden.

Vanuit de Golf begon de oversteek van de Indische Oceaan naar Australië, Fremantle om precies te zijn, de haven van Perth. Alhier een bustocht langs wat er aan bezienswaardigs te bezien was. ‘s Avonds aan de kade stond er al een stevige bries die buitengaats onverwacht snel aanwakkerde tot een orkaan, de schaal van Beaufort ver te boven gaande (Pa: honderd mph).

Voor wie dit ongelooflijk lijkt: op internet zijn verscheidene verklaringen te lezen van varensgezellen die getuigen, in dertig jaar of meer op zee, nimmer een noodweer van excessievere proporties te hebben meegemaakt dan die 24ste juli.
http://www.ssmaritime.com/jvostories.htm#

Boven het geraas uit was het kletteren van serviesgoed en zo te horen, want niemand had op dit natuurgeweld gerekend. Het restaurant stond blank; het meubilair dreef rond of vloog overboord.

Dankzij onze status van bemanning konden we ons onbelemmerd naar buiten begeven en wel helemaal naar boven op het sportdek en dan nóg een trapje hoger. Een onvergetelijk schouwspel: in het licht van de maan de JvO als een hulkje onder je te zien zwoegen door de gigantische golven met hun toppen ter ooghoogte.

De verrassing door het noodweer had ook een droevig gevolg. De zijramen van het Lounge Deck konden niet meer worden gesloten, de piano raakte op drift en de pianist zodanig bekneld, dat hij door inwendige bloedingen om het leven kwam.

Het bericht in De Telegraaf dat een scheepsmusicus was omgekomen, zorgde voor aanzienlijke beroering bij onze vrienden en verwanten.

x